Smrt doktora Slobodana Gutića, specijaliste pedijatra i u narodu poznatog „narodnog ljekara“, duboko je potresla mnoge koji su ga poznavali ili mu duguju zahvalnost za pomoć i liječenje.
Dr Gutić preminuo je 5. marta 2026. godine u 83. godini života, a sahranjen je dan kasnije, 6. marta, u Gacku. Iza sebe je ostavio dugogodišnju ljekarsku karijeru i sjećanje na čovjeka koji je medicinu shvatao kao poziv i službu ljudima, posebno djeci i porodicama širom Hercegovine.
Tokom svog radnog vijeka radio je u više hercegovačkih gradova. U rodnom Gacku proveo je manje od godine, četiri godine radio je u Bileći, deset u Nevesinju, šest mjeseci u Mostaru, a najduži dio karijere – 25 godina – u Trebinju.
Podsjećajući se početaka, govorio je da je na prvi posao čekao 11 mjeseci i da je dobio čak 50 odbijenica iz gradova širom Jugoslavije.
„Kao mladom ljekaru u Bileći nije bilo odmora, došli su seljaci po mene jedan dan. Putovali smo do Berkovića, pa do Trusine, na konju kroz neke nedođije, nikad do sela stići. I ukazao ja pomoć, sjeli potom s domaćinom i pitam: „Bogati, je li ikad ijedan doktor dolazio u ovo mjesto?“ Jeste, kažu, nedavno „tirac“ (veterinar) Dangubić iz Bileće kod Todora, razbolio mu se konj! E, kad je on zbog konja, pomislim u sebi, dovde stigao, što ja ne bi – radi čovjeka!“
Sa suprugom Božicom, koja je bila babica, godinama je obilazio hercegovačka sela i pomagao stanovništvu. Tokom karijere obavio je više od hiljadu porođaja, često u teškim uslovima i daleko od zdravstvenih ustanova.
„Dođemo u kuću gdje je porodilja, a svi u kući. Prvo ih ubijedim da svi treba da izađu, zatražimo čisto suđe, platno iz djevojačkog baula za pelene, a znali smo porađati i na sijenu. Jednu ženu sam porodio pod bukvom. Stide se, jadnice, pa se sklone“, prisjećao se dr Gutić.
Tokom rada u Nevesinju i Trebinju često je putovao po teškim vremenskim uslovima, stižući do pacijenata konjima, sankama ili terenskim vozilima.
„Auto se nekako probio do Rilja, došli seljaci po mene i Božicu, prte snijeg pred nama. Mećava vije, a oni dovikuju „ideš li doktore?“, kao u Kočićevim pričama. U neko doba, jedan krakati zavapi „pogibosmo od mećave“, a ja onako malen – prsima grćem snijeg i mislim – gotovi smo, čim on tako kaže“.
Tokom karijere bio je i načelnik Dječijeg odjeljenja trebinjske bolnice, a značajno je doprinio razvoju zdravstvenih ustanova u Hercegovini. Specijalizovao je pedijatriju i bavio se, između ostalog, temom povišenog krvnog pritiska kod djece, koja je u to vrijeme bila malo istražena oblast.
Poznat je i po tome što je tokom ratnih godina pregledao djecu gdje god je bilo potrebno – na ulici, u stanovima, hodnicima i improvizovanim ambulantama, jer roditelji često nisu mogli doći do bolnice.
Pored medicine, bavio se i slikarstvom. U radnim prostorijama čuvao je brojne slike i kompozicije sa motivima Hercegovine, Trebinja i Crkvine.
„Najviše sam platna na ulju naslikao u ratu, jer sam svaki ratni dan proveo u bolnici, pa mi je ostajalo vremena da se posvetim ovoj umjetnosti. Na svu sreću, samo sam mali broj slika prodao i da mogu, sad bih najradije otkupio i te slike da ih ponovo imam na okupu“, rekao je Slobodan Gutić.
Glas Srpske
